آواره ی میخوانه

***

امشب که ز غم دیوانه شدم

آواره هر میخانه شدم

با خانه دل بیگانه شدم

آلوده هر پیمانه شدم

دیوانه شدم دیوانه تو

تو شمعی و من پروانه تو

رفتی ز برم چشمان ترم

مانده به در کاشانه تو

***

باز آی ای بی وفا

که چشم من به راهه

بی تو امروز من چو شام غم سیاهه

با تو رفتی زه من خنده و شور و مستی

هر شب از فرط غم کار من اشک و آه

بیا ای مه که تو را طلبیدم ز خدا

که تو هرگز نروی از دل بی نشونم

مرو از کنار من که تویی بهار من

که اللهی بریزه درد و بلات به جونم

***

کمتر ای مونس جان بر من دیوانه بخوان

که در این دشت جنون عاقل و دیوانه یکی است

***